i love being a mother...

i love the first feel of life in my womb...

i love all the feel of flutter, wiggle, kicks and hiccups...

i love when i was able to give all my strength to push you out and meet you for the first time...

i love to see the love in your eyes for me...

i love the feel of trust in your embrace...

i love to watch you sleep and dream away...

i love to hear you call me mommy and mama in anyway...

i love that you believe and trust everything i say...

i love saying "i love you all the time." to you...

i love hearing you say "i love you all the time too" or "you, you"...

i love kissing and hugging you before you sleep...

i love kissing and hugging you when you are asleep...

i love kissing and hugging you before i let you go to school or play...

i love spending time with you just reading or watching tv or just quietly seating together...

i love hearing your giggle when i tickle you...

i love teaching you all the things you now know...

i love kissing your "pain" away...

i love singing to you...

i love dancing silly with you...

i love watching you make silly things...

i love seeing you make smart discoveries...

but most of all...

i love being a mother because of you.

for

Sebastian Daniel

and

Matthew Benjamin

thomas...

lahat nga naman gagawin ng isang magulang para sa kaligayahan ng anak...

malakas ang ulan...

galing sa sakit si sebastian (may lagnat wednesday and thursday)...

pero sabado ng umaga nagda-drive kami sa ulan papuntang A Day Out with Thomas.

si Thomas ay cartoon na train na naging favorite ni sebastian before pa sha mag two year old. last May dapat sasakay na kami sa kanya nung pumasyal sha sa Grand Canyon Railway... kaso lumipat na kami nun dito sa Illinois. buti na lang pumapasyal din pala sha dito so a month before the event bumili na ko ng ticket (mahirap ng maubusan). hindi ko lang inaasahan na ganito naman pala ang summer dito?! summer, maulan? hindi kagaya sa Phoenix ang summer SUPER HOT! buti na lang kahit umuulan nag enjoy ang aming sebastian. nung una medyo NR (no reaction - like father like son). pero nung nagtagal happy na sha. isa pang nag enjoy sha sa paglalaro sa tubig, first time nya mag tampisaw!

hindi naman bumalik ang lagnat nya... medyo inubo lang. buti nga hindi hinika... madami kasing nasinghot na usok ng sigarilyo kasi nga outdoor at maulan madaming giniginaw kaya naninigarilyo kahit alam nilang madaming bata...

next year... baka hindi na kami bumalik. malaki na rin naman nun si sebastian baka ibang character na gusto nya by that time heheh...

father's day... continued...

si sebastian, sanay na kumain sa labas. sabi ko nga sa previous blog mas behave na sha.

nung nasa Olive Garden kami nung una medyo squirmy sha. can't blame him, medyo tanghali na. baka gutom na o antok. pero nung dumating yung food tumahimik...

tapos kumain na... 2 bread sticks, 2 fried mozzarella, sumubo pa ng pasta!

naka-nap tuloy sha ng hindi humihingi ng milk.... hehe...

lumalaki...

si sebastian... lumalaki na...

ngayong 2 1/2 na si sebastian, nakikita na ang pagmamature nya from toddler to pre-schooler.nasasaway na sha... sa church, marunong na sha gumamit ng "small voice" (pabulong). sa grocery, nakakahintay shang ibili ng gusto nya at nagbe behave (kasi pag hindi hindi sha ibibili). sa pagkain, nagbabago na ang choices nya, kumakain na sha ng kanin at ulam. hindi na sha puro pasta, toast at Gerber baby foods...

sa intelligence, kita na rin na medyo ready na sha sa school. mas magaling na sha magbilang ngayon. kahit nga yung moving objects kagaya ng lumilipad na ibon nabibilang nya ng tama. dati kasi ang bilang nya nagi-skip ngayon hindi na! tama na! marunong na nga humingi ng tamang bilang ng Stick-O! sa tv mas nagpaparticipate na sha sa mga interactive cartoon shows.

hindi na rin nga pala dapat ipilit ang toilet training. sa ngayon nagkukusa na si sebastian magsabi kung wi-wi sha or poo-poo. hindi pa nga lang palagi. mas madalas pa rin na nalilibang sha sa paglalaro kesa magsabi.

sa activities, nakakaaliw sha. habang naglalaro, hindi sha tumitigil kumanta... marunong na rin sha mag play pretend...

haaay... buhay... mabilis lang talaga...

ang baby ko lumalaki na. ngayon nagpapa kiss pa sha... bukas makalawa baka hindi na sha magpapa hug kasi mahihiya na sa mga kabarkada nya...

pogi...

buhok...

si sebastian napakabilis talagang humaba ang buhok. kaya nga nung bago sha mag one year old napapagkamalan shang girl... kinalbo naman namin sha nung after nya mag first birthday.

nung nagbakasyon kami sa Pilipinas, sa loob ng apat na buwan namin duon, apat na beses yata shang pinagupitan ng mommy ko.

pagbalik namin dito once ko pa lang sha nagupitan hindi ko na inulit kasi takot na takot sha sa razor. as in napanaginipan nya yung gupitan session namin, umiiyak at sumisigaw sa pagtulog. kaya hayun humaba na naman ang buhok nya.

paglipat namin dito sa Illinois, medyo mainit. humid kasi ang weather dito hindi kagaya sa Arizona kahit summer hindi kami pinapawisan. sabi ni dadi gupitan na raw ulit namin. sabi ko humanap na lang kami ng naggugupit sa bata. hindi rin kami nakahanap kaya nung isang lunes tinapangan ko na lang gupitan si sebastian...

hindi naman sha nanaginip... although nakakaawa talaga yung iyak nya! baka nga akala ng mga kapitbahay namin minamaltrato ko na (buti na lang walang tumawag ng 911). hindi kasi umubra yung bribe ko na gummy bears...

heto ang new look ni sebastian...

bukod...

last night, first time natulog si sebastian sa bukod na bedroom.


dito kasi sa bagong apartment namin magkatabi ang master's bedroom at second bedroom (unlike, last time sa phoenix na tatawid pa ng living and dining room). kaya sinubok namin i-setup ang toddler bed ni sebastian sa kabilang room hoping na papayag sha na doon matulog.

successful naman.


9:30PM - nilinisan na sha ni dadi sinuotan ng pajama.


10:00PM - binigyan ko na ng milk. after ng milk dapat mato toothbrush pa sha...ayaw. cge, pagbigyan at baka ma bad mood pa...


10:15PM - sabi ko pray na. sabi nya "brother Jesus in the other room" meaning wala shang pagdadasalan. hindi ko kasi sha na setup-an ng altar sa bedroom nya. sabi ko na lang "brother Jesus can hear you anywhere." pumayag naman, so nag pray na. kiss and goodnight na. exit na si mommy.


10:35PM - tulog na!


11:00PM - ako ang hindi pa makatulog... nung narinig ko shang umuubo inayusan ko pa ng vaporizer at air purifier.


11:45PM - nung nakumbinsi ko na ang sarili kong makatulog.


4:33AM - nagising ako, narinig ko humihingi sha ng milk. pagtayo ko nasa labas na sha ng room at nasa hallway. nagleak na pala ang diaper nya at nagpapa palit. mabuti na lang tumayo sa bed nya, hindi nabasa (ang galing talaga ng anak ko!)


(hindi ko lang nai blog, nagto toilet training na si sebastian. kaya lang depende pa sa mood nya. pag busy sha sa paglalaro o panonood ng tv wala rin, napupuno din ang diaper. o kaya bago magsabi naka wiwi na sha heheh...)


4:45AM - bumalik na ko ng bed.


5:00AM - me aninong naglalakad papalapit sa kama namin... parang penguin, maliliit na mabilis na hakbang (hehehe). hindi ko pinapansin. kunyari tulog ako. tumigil sa tabi ko, tinititigan ako kung gising ako. tapos hindi na umalis sa tabi ko...


5:18AM - naalimpungatan si dadi, niyaya na sa tabi namin si sebastian.


5:30AM - tumunog na ang alarm ni dadi... hindi na rin natulog si sebastian...


habang nagaayos si dadi para pumasok sa office nanood na si sebastian ng tv hanggang magising ako ng before 7:00AM.


maiksi lang itinulog nya... pero pwede na rin. sana ngayong gabi pumayag ulit sha at magtuloy-tuloy na...

counting...

sebastian counts to ten but the video was only until nine...

then checkout my youtube page for the 11-20 and other videos...

a... b... c...

sebastian tries to sing the alphabet. not perfect but for a mommy it is sooo entertaining!

good job son!

fountain of youth...

sebastian daniel with sophia danielle...

"Kids go where there is excitement. They stay where there is love." - Zig Ziglar

hika...

hindi bago sa akin ang temang ito. hindi rin first time ko magaalaga ng may hika... (kasi naaalala ko, si nova may hika din nung bata pa sha...)

kaya lang kapag anak mo pala mas nakakatakot bukod sa nakakaawa...

nakakatuwa lang kasi fighter ang baby ko. heto nga me video pa sha sa daddy nya...

pagiisa...

April 6 - Good Friday ng gabi... napansin ko nahihirapan huminga si sebastian... tumawag ako sa kaibigan (kasi last New Year's Eve dinala nila ang baby nila sa ER dahil nahirapan huminga) humingi ako ng advise at comparison kung dapat dalhin ko na si sebastian sa ER... sabi nila dalhin ko na raw...

11:00 PM - bumibyahe na kaming magina sa SR 51 papuntang Phoenix Children's Hospital.
11:33 PM -ini interview na kami ng Triage Nurse.
12:45 AM - pinapasok na kami sa isang room.
1:20 AM - chaka pa lang dumating nag doctor na intern. tinanong pa lang ako "what bring's you here", naiyak na ko...

kasi nakakatakot pala magisa... lalu na kapag may sakit ang baby mo... tapos ang asawa mo nasa malayo... tapos nasa ibang bansa ka at iba ang salita, pakiramdam mo wala ka talagang karamay... tapos ang hirap pa mag explain kasi sa sobrang antok at pagod naba blangko na ang utak mo.

2:00 AM - nakatulog na si sebastian sa ER. na -nebulizer sha at nabigyan ng gamot ng hindi nagigising.
2:45 AM - pumipirma na ako ng release forms at binibigyan na ng instructions kung paano bibigyan ng gamot si sebastian paguwi. may asthma daw...
3:33 AM - lumalabas na kami ng hospital grounds papuntang SR 51 pabalik sa bahay.

haaayyy... ang buhay... nakakatakot magisa...

pero alam ko hindi naman ako nagiisa noong panahon na yun. alam ko kasama ko si God. kaya nakabyahe kami ng maayos kahit pa nga hilo na ko sa antok at pagod at nerbyos... kaya nga umayos naman ang lagay ni sebastian pagkaraan mabigyan ng gamot.

sa ngayon umaayos na ang kondisyon ni sebastian. pero dahil alam kong me hika na nga sha, maga anticipate na ko na hindi ito ang huli naming "pagbisita" sa ER may kasama man o nagiisa...

dalawang taon na ang nakaraan...

balik tayo sa taong 2004... isa sa pinakamagandang taon ng pagsasama namin. april 2004 nang madiskubre kong nagdadalantao ako. hindi ko maiku kwento ang feeling nung makita ko ang dalawang guhit sa stick na inihian ko... wala kasi akong masabihan nun nagsite si bernardino.

masaya, nakakatakot, nakaka excite, nakakalungkot ang buong siyam na buwan...
masaya - kasi magkaka baby na kami (apat na buwan din kaming nagtry no...!)
nakakatakot - kasi me mga spotting ako. nakakatakot lalu na nung naging bleeding...
nakaka excite - nung manganganak na ko...
nakakalungkot - kasi wala kaming ma share-an mashado ng saya dahil ang family namin nasa Pinas.

December 14 - ang calculated due date ko.
November 30 - sinubukan namin ni bernardino mag "induce" ;-)
December 1 - gabi meron akong "tagas"... mahina eh, parang wee wee na hindi napigil. eh ang sabi nila yung pagputok ng panubigan parang gripo na binuksan. nakaligo pa ako, nakaluto ng hapunan, nakapaghapunan at nakaidlip habang nanonood ng tv si bernardino. pagbangon ko ulit para matulog na ng maayos me "tumagas" ulit. nagdecide na kong tumawag sa OB ko at in-advise na nya kong pumunta ng hospital para ma check... hayun! pagdating namin sa hospital manganganak na nga daw ako... nakakatuwa ang expression ni bernardino nung sinabi sa amin yun... akin na lang kasi di ko ma explain..hehe...

hindi ako mashadong kinabahan nung manganganak na ko. ewan ko kung dahil inaantok lang ako. masarap pala pag me epidural, hindi ka madadalang manganak kasi hindi masakit!

December 2, 2004 - 8:06 am lumabas si Sebastian Daniel, 6lbs 15 ozs, 20" length, 13" head, 11 3/4" chest... (imagine kung paano nagkasha sakin ang 13" head???)

actually, yung sebastian daniel ay napagkasunduan namin a day after na lumabas sha. wala kaming mapagkasunduang pangalan mula ng malaman namin na baby boy meron kami (may nakahanda kasi kaming pangalan sa baby girl lang). pero yung sebastian daniel ang pumasok sa isip ko nung nanganganak na ako...

update: two years old na si sebastian daniel ngayon... matalino at madaldal na bata... marami na kong papuri na natatanggap para sa kanya, mula sa pagiging cute hanggang sa pagiging smart!

:-)

wedding day(s)...

katulad ng pagiging mag boyfriend namin... dalawa din ang wedding date namin. pero unlike sa pagiging magBF, eto hindi biruan yung una, madalian lang pero seryoso naman. mashado ngang serious si bernardino nung araw na yun, ilang beses ko yata tinanong kung gustong umatras... hindi naman daw.
unang wedding day: February 13, 2003,Office of the Mayor, Obando, Bulacan. Only guests: (Bes)Joanne, Nancy, witnesses: Ninang Emma and Ninong Nemy. matipid yan, ang reception namin sa Max's. pero ang actual ceremony ay February 10. kasi by February 13 lilipad kami pareho ako paSingapore at sha paUSA... (hindi man lang kami nakapagValentines Day as husband and wife...)




pangalawang wedding day: April 8, 2006, St. Francis of Assisi Chapel, Fernwood Gardens. Guests: the whole Mendoza and Oliveros Family, closest friends and additional ninongs and ninangs...












tapos me plus na yan!








... meron na kaming Sebastian Daniel...